Hölderlin

İnsanların sözlerini hiç anlamadım.
Tanrıların kollarında büyüdüm ben.


 

Yıldızlar gibi, tekrar dönüyoruz
Hayatın kısa gecesine.


 

Uyur genellikle, soylu bir tohum gibi
Ölümlünün kalbi ölü kabuğunda
Zamanı gelene kadar.


 

Kader en zayıfları alıp dışarı atar.


 

Kutsal varlık! Defalarca bozdum o altın
Tanrısal huzurunu senin ve sen daha gizli
Daha derin acılarından hayatın
Kimilerini öğrendin benden.


 

Kalbin dalgaları böyle yükseklere çıkıp
ruha dönüşmezdi, eğer o yaşlı sessiz
kaya,
kader, karşısında durmasa…


 

Neyin yasını tuttuğunu biliyor musun?
Yıllar olmadı o çekip gideli, ne zaman
buradaydı, ne zaman gitti, tam olarak
söylenemez, ama o vardı ve var, senin
içinde. Daha iyi bir zamandır, o aradığın
şey, daha güzel bir dünya.

 

Hölderlin” üzerine 2 yorum

  1. Bir şey var yazarın aklında, gözlerini kapadığında , dalıp gittiğinde hayalinde bir şey var. Bir oluşun ya da olmayışın halleri, simgeleri… Bir anlam yüklüyor onlara, ırak sözcükler buluyor içinin en içinden, yazıyor… Okuyorum sonra onu ben. O hayale yaklaşıyor muyum peki? Götebiliyor muyum onu? Belki hiç.. Ama hissediyorum 🙂

    Liked by 2 people

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s